Rahmân ve Rahîm olanın adıyla.

Erhamü’r-Râhimîn (merhamet edenlerin en yücesi), Hayru’r-Râhimîn (merhamet edenlerin en iyisi) olan Rabbimiz, ne yücedir! Bunca isyana, bunca tuğyana, bunca zulme rağmen kullarından rahmetini, merhametini, nimetini, ihsan ve ikramını esirgememektedir. Eğer biz insanların hem O’nun hakkına hem de kendi türdeşlerimizin hakkına yaptığımız tecavüze baksa anında hak ettiğimiz, müstahak olduğumuz cezaya çarptırır, helake uğratır. Ancak sonsuz merhametinin gereği, daima mühlet ve imkân vermektedir.

Savaşın sebebi merhametsizlik, yoksulluğun sebebi merhametsizlik, açlığın sebebi yine merhametsizliktir. “Her türlü kötülüğün sebebi merhametsizliktir.” desek, yanlış bir şey söylemiş olmayız. Diğer bir deyişle bazı insanların açgözlülüğü, hırsı, bencilliği, doymak bilmeyen iştihaları yüz yüze bulunduğumuz sorunların temel kaynağıdır. İnsanın merhametsizliği, sadece kendisiyle, kendi cinsleriyle sınırlı değildir. Bundan hayvanlar da, tabiat da yeterince nasibini almaktadır.

Yüzyılın insanı açtır, en çok da merhamete açtır. Merhamete muhtaçtır. Merhamete doysa, merhametle dolsa hem kendisi hem de çevresi rahat ve huzura erecektir. Baharı teneffüs ettiğimiz, baharı her yerde en güzeliyle yaşadığımız şu ayda dergimizde önce merhamete dair yazılar hazırladık, merhametsizliğimize bir nebze ket vurur diye.