Cahit Zarifoğlu İçin
Zarif bir sancıyı emanet etti
Zirvelerden kaya söken rüzgâra
Bir tül gibi dokunup dokunup
Irgaladı rüyalarını çocukların
Bir tutam zemheridir ölüm
Konuşur her an söze girmeden
İns soluklarını kerten sayhanın
Yankısı dinmez yanmaz ateşte
II.
Yediden yetmişi milyon belleyip
Güzellik çerağı yakanlar ölmez
Tutuşan sevdaysa zamanın çehresinde
Şimdi ölüm bir basamak daha güzel
Yaşamak ölümle soluk alır
Dünya hüznün kalp ağrısı
Çocuklar ki okşadıkça rüzgârı
Her defasında ölüm bir basamak daha güzel
III.
Bir Değirmendir Bu Dünya elbet
Buğdayı da insan belle
Irgalanış Dost içinse
Her defasında ölüm bir basamak daha güzel
Haziran sen niye böylesin
Katıraslan’ı andıran heyyula mısın
Başaklara uzanırken alevden iki el
Bilmez misin her defasında ölüm
Bir basamak daha güzel